Ego

Als iemand zegt, die Boeddhist is of het Boeddhisme beoefent, “Laat het ego los”, raak ik altijd in de war. Want hoezo en waartoe en waarom? Waarom leer ik mijn kinderen dan een ego op te bouwen? Een besef te laten krijgen, dat ze een persoon zijn met een naam en eigen karaktertrekken. Dat ze voor zichzelf moeten opkomen. Dat er grenzen zijn. Om vervolgens dat ego weer af te moeten leren? Wat is dat voor raar spel?

 Ik snap de spelregels niet. Mijn Zenleraar zegt: “Zonder ego kom je onder een tram.”  Ja, ok, dus het is een overlevingsmechanisme? Ik hoorde iemand zeggen: Het ego is gewoon een vervoersmiddel. Prima: maar ik heb dan toch een vervoersmiddel nodig? Anders kom ik toch nergens? Waarom moet ik mijn ego loslaten? Om te voelen dat ik 1 ben met iedereen?

Waarom dan? Omdat IK me dan gelukkiger voel? Omdat een ego leidt tot afgescheidenheid en pijn en conflicten? Zowel innerlijk als uiterlijk?

Mijn vraag is dan: wat is er erg aan pijn en conflicten? Dat hoort toch bij het leven als mensch op aarde?

Liefde voelen, betekent ook dat je bang bent om het kwijt te raken. Dat is toch gewoon zo?

Waarom zou je onvoorwaardelijke liefde willen voelen als een soort engel in de hemel?Of als een non in een klooster? Als je iets kwijtraakt waar je heel erg van houdt, dan doet dat gewoon pijn. PUNT. Dat is het risico van je ergens aan hechten. Als je geen pijn wil voelen, dan hecht je je gewoon nergens aan. Simpele oplossing van die boeddhisten.Onthechting en ontworteling: wat heb je daaraan?

Religie en spiritualiteit zijn er enkel en alleen om een samenleving van mensen bij elkaar te houden. Een echte religieuze beleving krijg je als je denkt aan een ander: in een goede samenleving zorgen we voor elkaar. En dat is pas echt simpel. Dan laat je vanzelf je ego los: dat is helemaal niet ingewikkeld.

Maar in deze individualistische maatschappij lijkt dat een opgave van jewelste. Aan een ander denken: HELP. Dat kan ik pas alleen als ik me kapot heb gemediteerd en beseft heb dat we allemaal 1 zijn en bij elkaar horen. Dan ben ik verlicht en kan ik met mijn enorm opgeblazen ego (“kijk eens hoe goed ik gemediteerd heb en hoe verlicht IK ben!”) misschien eventueel aan een ander denken. Als ik er maar wel iets voor terug krijg….

Pfff, wat vermoeiend zeg.

Laten we gewoon doen wat we leuk vinden: als je iets heel leuk vindt om te doen, als je echt toegewijd bent, laat je je ego als vanzelf los namelijk!

Laten we van elkaar houden en kinderen krijgen en feesten en gezellig bij elkaar zitten.  Dat kan AI namelijk niet!

Laten we gewoon mens zijn….

alsjeblieft jongens….