Berouw

Woorden, die we in onze samenleving bijna niet meer gebruiken:

Berouw

Wroeging

Inkeer

Verlossing

Biechten

Of ze hebben een vieze bijklank gekregen, zoals ook de woorden schuld, schaamte, boetedoening en zonde.

Waarom?
Is het een vorm van ‘newspeak’ zoals in het boek -1984- van George Orwell?

In spirituele kringen hebben sommige mensen het over het trillingsniveau’s en frequenties: vooral schuld heeft zo’n laag trillingsniveau en is zo’n negatieve emotie, dat je die koste wat kost moet vermijden, want anders tast het je cellen aan, en krijg ik weet niet wat voor klachten. De Qi-energie stroomt niet goed door en al je levensenergie verdwijnt. Ja, dit is de taal die we tegenwoordig spreken: energie, gezondheid, stress, aarden, goed eten, in de natuur ‘zijn’, genoeg water drinken, positief denken, emotionele blokkades opruimen, trauma’s verwerken.

Maar wat is er mooier dan het voelen van berouw? Zoals het prachtige personage Scrooge van Charles Dickens.

Het is menselijk. Zeker in deze tijd van het grootste belang: de tijd van AI en social media: om ons niet te laten opslokken door deze vormen van perfectionisme, waardoor volksziekte nr. 1 depressie is en steeds meer wordt.

Hoe kunnen we onze menselijkheid opzoeken? Heel veel mensen zullen zeggen: aan een ander denken, om een ander geven, liefde voelen, ook voor jezelf, vrede op aarde willen.

Ik weet niet of deze idealen ons menselijker zullen maken. Idealen zijn altijd gevaarlijk. Waarom? Omdat er dan bepaalde dingen niet mogen zijn. Het ’niet mogen bestaan’ van bepaalde delen in jezelf of in de wereld zorgt voor neuroses: dat zei Freud al.

Dus we gaan massaal in therapie om onze eigen pijn aan te kijken? Ook niet echt de oplossing denk ik.

Wat mis is met veel therapieën, is dat je volkomen in de slachtofferrol gaat zitten en daar niet meer uit komt: je zit dan niet in de echte pijn, maar in de slachtoffertranen: je houdt je ouders nog vast, kan ze nog niet echt loslaten: je komt erachter dat je ouders het niet zo goed hebben gedaan in je jeugd, waardoor je nu allerlei neuroses hebt ontwikkeld. Je geeft je ouders de schuld en gaat het vervolgens heel anders doen. Omdat je een hele grote topdog hebt ontwikkeld, ga je nu een hele grote underdog ontwikkelen en pakken wat je pakken kan: wat de kapitalistische samenleving heel goed uitkomt: opkomen voor jezelf, me-time, als-dan denken, zelfhulpboeken: rijk en gelukkig worden als doel: dus kopen, kopen, kopen en brave burgers creëren, die slaafs zijn en niet meer zelf kunnen nadenken. Bovendien moet de topdog in jezelf geëlimineerd worden, zodat je vooral niet teveel last krijgt van je geweten.

Maar om echt een transformatie door te maken en om iets te hebben aan dat bewustzijn wat je als mens nu eenmaal hebt: dat is uit de dynamiek van dader-slachtoffer te stappen en totaal de verantwoordelijkheid nemen over je eigen leven: alleen zo kan je ook je eigen ‘zonden’, ‘monsters’ of ‘fouten’ aankijken, toegeven en om vergeving vragen. En alleen als je je eigen fouten kan zien, en vergeven, kan je ook de ander zijn fouten vergeven. En dan bedoel ik dus echt: je EIGEN fouten en zonden: niet de zonden van een hele maatschappij, of van de westerse samenleving: dat is eerder een soort witwassen van je eigen schuldgevoel en het op afstand houden van de echte pijn.

Wij zijn als mens nu eenmaal zondig, of je wil of niet. Wij zijn geen engelen, wij zijn God niet. Wij zijn ook niet AI of een robot die je kan fixen.

En om dat te zien en te erkennen: dat geeft echte diepe menselijkheid en verbinding.